fbpx

Ja je leest het goed, ik weet het niet! Ik zeg het gewoon nog een keer tegen je: IK WEET HET NIET!
Het geeft me zoveel ruimte en opluchting dat ik dit gewoon kan zeggen tegen je. En weet je waarom?

Omdat ik nu eindelijk om hulp kan vragen!

Maar dat heeft wel een tijdje geduurd…

Ik zie veel mensen om me heen worstelen met iets. Maar ze vragen niet om hulp. Zelfs als ik bel en vraag: “Kan ik iets voor je doen?” Dan blijft het stil.

Ze trekken zich terug, zijn afstandelijk en moeilijk bereikbaar. Ze worden in beslag genomen door hun zorgen en probleem, waardoor ze niet open staan voor hulp.

Ik dacht: Wat bijzonder, waarom valt mij dit zo op bij anderen?
Totdat ik naar mezelf ging kijken en realiseerde: ik zit in precies hetzelfde schuitje.

Op een bepaald vlak in mijn leven loopt het voor geen meter. Ik ervaar spanning in mijn lijf, veel piekeren en proberen een oplossing te vinden. Slapeloze nachten… ik word er niet vrolijker van en mijn gezondheid lijdt eronder.

Als iemand mij vroeg: “En, hoe gaat het me jou?”
Antwoordde ik heel luchtig: “O goed hoor, er zit een stijgende lijn in.” En ging snel over op een ander onderwerp.

Het kwam gewoon niet in mij op om hulp te vragen!

Ik ploeterde door, had de neiging om het bijltje erbij neer te gooien. Als ik ermee stop, dan is het problemen ook opgelost.
Maar diep in mijn hart wist ik dat dat niet dé oplossing is.

Totdat….
Ik riep: Ik weet het niet! Ik weet het niet! Ik weet het niet!
Alle emoties kwamen los. Frustraties, huilen, onmacht. Zakdoeken vol snottebellen.
En wat er daarna kwam was het aha moment:

ACCEPTATIE

Het accepteren dat ik het gewoon niet weet! Ik weet het gewoon niet!

Pas toen kon ik zeggen: Ik heb hulp nodig en die ga ik vragen.
En dat is wat ik vanochtend heb gedaan.

Heb jij op dit moment ook te maken met een probleem waar je niet uitkomt?

 

Heb je moeite met grenzen aangeven naar vraagouders?
Het is ok. Je bent niet de enige.

Lukt het je niet om effectief met je tijd om te gaan?
Het is ok, vraag iemand die het wel weet.

Weet je niet hoe je de vrije plekken in je opvang gevuld krijgt?
Het is ok dat je nog niet weet wat je moet doen.

 

Het is geen falen.
Het is niet dat je iets verkeerds doet.
Het is niet stom dat je er niet zelf uit weet te komen.
Het is niet dat je het niet kan.

De sleutel tot de oplossing is: Acceptatie.
Accepteren dat je er niet uit komt
Accepteren dat je het antwoord nog niet weet.

Dit accepteren = houden van jezelf.

Dan sta je open voor hulp van anderen
Dan kun je de stap maken om hulp te vragen.

 

Wat mag jij, uit liefde voor jezelf, accepteren?

 

Deel je inzicht onder dit artikel en maak ruimte voor hulp en antwoord.

Luister naar je hart, en ik luister naar jou.
Patricia

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *